Info

avatar Ten blog rowerowy prowadzi Trollking z miasteczka Poznań. Mam przejechane 239634.85 kilometrów w tym 4.00 w terenie. Jeżdżę z prędkością średnią 27.49 km/h i się wcale nie chwalę.
Suma podjazdów to 783662 metrów.
Więcej o mnie.

baton rowerowy bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl button stats bikestats.pl


Znajomi

wszyscy znajomi(56)

Moje rowery

T-rek(s) 126056 km
Zimówka - góral (na emeryturze) 8754 km
Czarnuch :) 28427 km
Heksa 792 km
Magnat 2410 km
Ventyl 57863 km
Cross - ST(a)R(uszek) 47514 km

Wykres roczny

Wykres roczny blog rowerowy Trollking.bikestats.pl

Archiwum bloga

  • DST 52.40km
  • Czas 01:53
  • VAVG 27.82km/h
  • VMAX 52.60km/h
  • Temperatura 4.0°C
  • Podjazdy 134m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

Zimowa pustynia

Środa, 27 marca 2019 · dodano: 27.03.2019 | Komentarze 16

Zima wróciła. W nocy raczyły przybyć do nas przymrozki (minus trzy stopnie), na szczęście bez opadów białego gów... to znaczy puszku (mam nadzieję, że po raz ostatni na dobre kilka miesięcy używam tego wyrażenia). Czyli i tak Wielkopolska znów miała więcej szczęścia niż inne rejony kraju.

Nad ranem było już cieplej, ale i tak zestawu zimowego, łącznie z rękawiczkami, nie dało się uniknąć. Co prawda gdy wracałem, już się lekko gotowałem, ale jak wiadomo przedwiośnie rządzi się swoimi własnymi prawami. Niemal jak pewna miłościwie panująca nam przewodnia partia :)

Wiało wciąż z zachodu, słabiej niż wczoraj, czyli zaledwie bardzo mocno. Zanim jednak zostałem wydany na ostre podmuchy, musiałem pokonać urocze okolice Świerczewa, Górczyna oraz Plewisk, na których zapanowała dziś (nie bójmy się tego napisać) samochodowa sraczka. Korki były wszędzie, nie wspominając już o tępocie niektórych kierujących.

Skierowałem swe okrągłe kroki, zaraz po wyjechaniu z powyższych, na serwisówki, zaliczając Zachodnią Obwodnicę Poznania, dzięki czemu dotarłem od Komornik do Dąbrowy, następnie skręciłem na Zakrzewo, Dąbrówkę, Palędzie, Gołuski, Głuchowo, Komorniki i przez Plewiska dotarłem do domu. Tak jak na Relive.

Naprawdę chciałbym w tym miejscu wkleić jakiś ładny leśny widoczek, ale niestety - matka natura jest wciąż eksploatowana przez synka rzeźnika i aktualnie w kierunku zachodnim pochwalić się możemy pustynią.


W Plewiskach (oczywiście korki) wyprzedził mnie kolega odważny, który postanowił skorzystać z chodnika z funkcją dopuszczającą rowery. Śmiała to była decyzja, bo prawie by zginął pod kołami jakiegoś troglo wyjeżdżającego z posesji. A i tak dogoniłem :)

Generalnie powyższy, widoczny na fotce patent, to najgenialniejszy sposób na połączenie potrzeb chodnikowców z potrzebami tych, którzy rowerami chcą jeździć, a nie walczyć na nich o życie :)

A przy okazji, w temacie tych pierwszych - artykulik z niezawodnego ASZ:Dziennika :)




  • DST 51.35km
  • Czas 01:58
  • VAVG 26.11km/h
  • VMAX 52.30km/h
  • Temperatura 5.0°C
  • Podjazdy 157m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

Wpis w 4K

Wtorek, 26 marca 2019 · dodano: 26.03.2019 | Komentarze 9

No i znów bym przegapił kolejnego przejechanego tysiaka. Ale tym razem jakimś cudem się spostrzegłem, z zaledwie jednodniowym opóźnieniem, hip hip hura :) Niniejszym oficjalnie ogłaszam więc, że jakoś pyknęło te cztery tysie w tym roku.

Jednak wykonać dzisiejszą nadbudowę było nie tyle ciężko, ile wręcz katorżniczo. Wiało tak, że każde stąpnięcie na pedały było niczym wysokogórska wspinaczka. Huragan bowiem miażdżył, gnoił, niszczył, a ja dziś nie jechałem, a jedynie pełzałem, co widać po średniej. Do tego temperatura - niby na poziomie pięciu stopni na plusie - odczuwalnie była bliska zera.

Trasa to kombinacja zachodnia: Poznań - Luboń - Łęczyca - Wiry - Komorniki - Szreniawa - Rosnowo - Chomęcice - Konarzewo - Dopiewo - Dopiewiec - Gołuski - Plewiska - Poznań.

Z DDR-kowych smaczków: Luboń, odcinek miliardowy :) Zaraz przed świątynią zwaną Factory Outlet leży sobie takie coś:

Ma może dwieście czy trzysta metrów i się kończy. Czyli temat nie istnieje. Dzisiaj nawet miałem obok mijankę ze Strażą Miejską - bez konsekwencji. Ale jedną wielką zagadką jest to, co po drugiej, czyli prawej ode mnie, stronie, a co zaczyna się zaraz za ekranami:

Co ciekawe, początek ma... w trawie, do tego bez żadnego znaku pionowego, czyli formalnie jest nic nieznaczącym graffiti na chodniku. Żeby było jeszcze ciekawiej, dalej jest oznaczenie końca drogi dla rowerów, więc pewnie i tam się ona zaczyna, ale znak jest tylko widoczny dla jadących z drugiej strony. W sumie cieszą takie niechlujne straszaki, bo łatwo się wymigać od mandatu. Gorzej, gdy mamy urządasów na poziomie Zduńskiej Woli (wpis dla przypomnienia), czyli są w stanie opakować najbardziej śmierdzące gówno w świecące formalnie złotko.




  • DST 52.20km
  • Czas 01:51
  • VAVG 28.22km/h
  • VMAX 55.70km/h
  • Temperatura 7.0°C
  • Podjazdy 212m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

PoPUKane

Poniedziałek, 25 marca 2019 · dodano: 25.03.2019 | Komentarze 5

W końcu nadszedł wolny dzień w rozumieniu klasycznym. Czyli takim, gdzie podmiot nigdzie być nie musi i nic istotnego nie ma do zrobienia (prócz oczywiście mega ważnego spaceru z psem), a w zamian dostaje możliwość wyspania się. Podmiot skorzystał :)

W związku z tym start nastąpił dość późno, bo około 10:30. Był to maksymalny możliwy termin, żeby zdążyć z wykonaniem pięciu dych i nie wracać w strugach deszczu. O dziwo mi się to udało, choć przeciwko sobie miałem niemal wszystko: światła, korki, wahadło (w Witoblu, gdzie stałem prawie 10 minut), no i przede wszystkim wiatr, który znów się rozkręcił oraz zmieniał zdanie co do kierunku niczym laska na fochu. Było też zimno. Te 7 stopni pod koniec jazdy, przy solidnych podmuchach odczuwalne było niczym zero. Dobrze przynajmniej, że śnieg nie padał i lawiny nie schodziły :)

Trasa to klasyczne "kondominium" w wersji: Poznań - Luboń - Łęczyca - Puszczykowo - Mosina - Dymaczewo - Łódź - Witobel - Stęszew - Szreniawa - Komorniki - Poznań.


Dzisiejszy fałmaks nie został zdobyty na żadnej górce, ale na płaskim terenie zabudowanym (byłby mandacik!), czyli przy wyjeździe z Mosiny, gdy podczepiłem się pod ciężarówkę, która niestety po chwili skręciła. A mogło być tak pięknie.. :(

Z ciekawostek - jakby ktoś chciał odzyskać PUK, to zapraszam do Komornik :)

Po południu zaś pewien czorny czworonożny szatan dostał pełną rekompensatę za mą częściową weekendową nieobecność :) Co prawda wczoraj też był spacer po Dębinie, ale przepychanie się przez tryliardy ludzi (otwórzcie do cholery w końcu te galerie w niedziele, bo ludzkość jest zagubiona i mi się pcha, gdzie nie powinna!) to nie to samo co dzisiejsze cudowne pustki w tym miejscu.





  • DST 62.10km
  • Czas 02:08
  • VAVG 29.11km/h
  • VMAX 52.60km/h
  • Temperatura 10.0°C
  • Podjazdy 235m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

Swojsko

Niedziela, 24 marca 2019 · dodano: 24.03.2019 | Komentarze 7

W końcu - po dwóch dniach szwendania się po województwie łódzkim (aha, uzupełniłem w końcu WPIS z piątkowej stówy) - powrót na znane z codzienności śmieci. Nawet nie zdążyłem zatęsknić, w takim byłem pędzie, ale jednak co swoje, to swoje :)

Nie za bardzo miałem okazję odpocząć, gdyż ruszałem rano, ale za to w końcu mogłem pozbyć się kokona zza tyłka. Oj, odczuwalna to jednak różnica. Nie da się ukryć, nałogowym sakwiarzem nie zostanę.

Wykonałem spokojną, północno-zachodnią pętelkę, w znacznej części przez miasto: Dębiec - Górecka - Grunwald - Jeżyce - Golęcin - Strzeszyn - Psarskie - Kiekrz - Rogierówko - Kobylniki - SS-ka (Sady i Swadzim) - Batorowo - Lusowo - Zakrzewo - serwisówki - Głuchowo - Komorniki - Plewiska - Poznań. Co prawda korków nie było, ale i tak swoje odstałem na światłach, raz też byłbym zabity na Golęcinie przez jakąś troglodytkę w aucie, która mentalnie nie potrafiła odróżnić drogi podporządkowanej od tej z pierwszeństwem.

Od wysokości Lusowa do Głuchowa kręciłem z sympatycznym szoszonem na karbonie, który nie tylko kumał moje żarty (a z tym czasem bywa ciężko wśród ludożerki), ale i miał podobne odczucia co do panujących tu wmordewindów. Pozdrawiam kolegę :)

Czy ktoś wie, co to za pojazd i czy ma prawo pełznąć DDR-kami? :)

A niewidomi w Poznaniu wciąż wiedzą, gdzie muszą uważać :)

Do dystansu dodaję jeszcze powrót z Poznania Głównego (wylądowałem kilka minut po północy) do domu. Czy kogoś zdziwi fakt, że kręcąc po nocy trafiłem na dwa (!) zamknięte przejazdy kolejowe? :)

A od jutra podobno zima, a co najmniej jesień :/

Relive TUTAJ.




  • DST 74.20km
  • Czas 02:36
  • VAVG 28.54km/h
  • VMAX 52.20km/h
  • Temperatura 15.0°C
  • Podjazdy 358m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

Majkelek wita. Alfonsów i Piotrków. W tle Par(ad)yż i Wawa na chwilę

Sobota, 23 marca 2019 · dodano: 23.03.2019 | Komentarze 24

Dziś przed chrztem (ekhm) udało mi się jeszcze z rana zaliczyć klasyczne, ulubione pięć dyszek. Czyli pamiętałem, żeby dzień święty święcić :)

Sulejów, skąd pochodzi część mojej rodziny, to niewielkie miasteczko na zadupiu, w województwie łódzkim, niedaleko Piotrkowa Trybunalskiego. Tutejsze klimaty bardziej przypominają rozwiniętą wieś, czyli są tak samo specyficzne, jak sympatyczne.

Najbardziej znanym miejscem jest Podklasztorze – zespół budynków cysterskich z XVII wieku, w których kręcono m.in. Potop. Tam też skierowałem najpierw swe koła, objeżdżając klasztor niemal dookoła.



Wtedy napatoczył się taki oto ziomek, który swoją przyjacielskością oraz chęcią miziania połączoną z tarzaniem się na pleckach, zabrał mi sporo minut. Przepraszam, nie zabrał – dał, bo to była sama przyjemność i ciężko mi się było od niego oderwać :)


Wróciłem do centrum Sulejowa, zaglądając jeszcze nad Pilicę, w której za czasów, gdy byłem bachorem, pływałem namiętnie…


...by po chwili odpuścić sobie trasę nad Taraskę, bo bałem się, że gdy już wpadnę w jeden z miliarda drogowych kraterów, nie zdążę się zeń wykaraskać do imprezy :) W zamian skierowałem się na trasę na Kielce, w sumie jedną z niewielu tutejszych, gdzie nie trzeba martwić się o wspomniane, za to w zamian uważać na siebie podczas jazdy wąską i niebezpieczną drogą. Dziś na szczęście obyło się bez ekscesów. A przy okazji proszę, jaki odkryłem skansen. O chałupę też chodzi ;)

Celem nawrotki był Paradyż, kolejna miejscówka z kościelnym cacuszkiem. Taki to rejon :)


Objechałem i skierowałem się na wypatrzoną na mapie atrakcję, czyli tytułowy Alfonsów. Bo tak :) Co prawda prócz bałaganu oraz nazwy nie było tam nic do zobaczenia, ale nie mogłem sobie darować.

Z innych atrakcji – spotkałem małego Majkelka…

...oraz zobaczyłem coś, czego już niestety nie odzobaczę – Piliczański Obszar Chronionego Krajobrazu… wycięty co do pnia. Za to z puszką browara. Stałem osłupiały, puściłem wiązankę i pojechałem dalej. Polska to jednak trzeci świat, nie obrażając oczywiście trzecich światów.




Po południu chrzest, na którym robiłem za fotografa amatora, potem wyżerka (miałem nawet na wyłączność kotlety z selera. Pyszne, nie rozumiem, czemu nikt mi nie zazdrościł, hehe) i czas się było zbierać na… pociąg. Bo niestety jutro muszę być w Poznaniu. Miałem ofertę podwózki samochodem z rowerem w tle, ale oczywiście wybrałem tę lepszą, czyli dojazd na dwóch kółkach z plecakiem i sakwą, dzięki czemu wpadło kolejnych 17 kilosów.



Tam wziął mnie pan Słowacki, czyli IC-ek z… Jeleniej Góry (ha!), którym dotarłem do Warszawy Zachodniej. Oczywiście miejsce rowerowe zapchane walizkami, do których nikt się nie chciał przyznać, więc sam musiałem wykonać pociągową rewolucję, choć już leciał do mnie bardzo miły pan konduktor...

...który nawet potem zapytał sam z siebie, czy mam wystarczająco czasu na przesiadkę. Miałem. Godzinę, którą poświęciłem na symboliczną (5 km) rundkę po mieście po... gównianej DDR-ce wzdłuż Jerozolimskich :) Ale jestem już na tyle uodporniony, że nawet mnie to nie ruszyło. Poza tym lubię Wawę.


Znalazł się też smaczek.

Niestety reszta drogi, czyli odcinek do Poznania, to już zero komfortu. Mam co prawda miejscówkę, ale wagonu rowerowego brak, przezornie więc zająłem miejsce... na plecaku przy początku składu. Ma to dwa plusy: jest blisko do kibla i nie muszę patrzeć na ludzi :) I tak do północy.

Na nadrabianie wczorajszego wpisu oraz zaległości na BS czas przyjdzie jutro. Dziś już nie mam siły, poza tym dodanie tej relacji na tablecie, ze znikającym netem, kosztowało mnie za dużo sił.

Relive z Alfonsowa TUTAJ, a z trasy na Piotrków - TU.




  • DST 103.70km
  • Czas 03:42
  • VAVG 28.03km/h
  • VMAX 52.60km/h
  • Temperatura 10.0°C
  • Podjazdy 435m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

Droga krzyżowa (Sieradz - Zduńska Wola - Łask - Piotrków - Sulejów)

Piątek, 22 marca 2019 · dodano: 22.03.2019 | Komentarze 11

Na ten weekend prognozy rowerowe miałem bardzo nieciekawe. Wszystko z powodu planowanego… chrztu. Nie, nie mojego, a syna kuzynki. Musiałem się na nim pojawić choćby ze względu na to, że z wiadomych (katolikiem nie jestem, więc byłoby to zdeka nieszczere) względów odmówiłem bycia chrzestnym, ale obiecałem za to pełnić nad nim pieczę mentalną. Nawet taką na granicy…

Gryzł mnie jednak temat pięknej pogody, którą zapowiadali synoptycy. Postanowiłem więc upiec dwie pieczenie na jednym ogniu, co zostało mi ułatwione przez fakt, że Żona i tak w sobotę musiała pojawić się w pracy, stanowiłem więc solową delegację. Niestety w piątek na miejscu (a było nim niewielkie miasteczko Sulejów pod Piotrkowem Trybunalskim) musiałem być z kilku względów dość wcześnie, więc odpadało wykonanie całej trasy na dwóch kółkach. No ale część, według moich wyliczeń, była do zrobienia. Tym bardziej, że w dniu decyzji (wczoraj wieczorem) zapowiadano wiatr zachodni, czyli w plecy. A że już rano podczas odprawy okazało się, iż będzie jednak… północno-wschodni, to już zupełnie inna, klasycznie wmordewindowa bajka. Ale było postanowione, więc do dzieła.

Aha, kwestia techniczna. Przy jeździe samochodem, autobusem czy nawet pociągiem bez roweru, temat tego, jak przetransportować garnitur jest niezauważalny. W tym przypadku – może przyprawić o ból głowy. Chcą nie chcąc wziąłem więc ze sobą klasycznej wielkości plecak, gdzie załadowałem marynarkę, spodnie i koszulę, a buty wpakowałem do opisywanej wczoraj sakwy. Tym samym jeszcze przed startem wyglądałem jak połączenie wielbłąda z osą cierpiącą na przepuklinę. No i w sumie miejsce dla osła w tym zestawie też by się znalazło :)

Finalnie około 8:30 rano stawiłem się na stacyjce Poznań Dębina i wsiadłem do pociągu, którym z przesiadką w Ostrowie Wielkopolskim dostałem się do Sieradza, gdzie postanowiłem rozpocząć właściwą podróż. Pełen obaw o wiatr, ale też o jakość polskiej infrastruktury antyrowerowej, bo szybka przebieżka po mapach Google nie napawała optymizmem.

*********************************************************************************************************************************************

Ta część wpisu powstała jeszcze w pociągu. Jako że nie zdążę już dziś dodać reszty, to opis masakry, która za mną, niech symbolizuje to zdjęcie.

Dziękuję, dobranoc :) Pełen wpis zamieszczę zapewne dopiero w niedzielę. Wtedy też nadrobię zaległości na BS.

Na pocieszenie Relive.

***************************************************************************************************************************************************

Jest niedziela, wróciłem już do Poznania, doszedłem w miarę do siebie, czas dokończyć wpis. Temat jest ciężki i boli do teraz, ale po kolei :)

Najpierw dokończę jeszcze wątek "pociągowy". Gdy ruszałem z poznańskiej Dębiny...

...i wsiadłem do nowoczesnego EZT-a...

...byłem pełen optymizmu. W Ostrowie wykonałem małą rundkę po tamtejszych uliczkach i zacząłem się pakować na właściwy peron. W momencie, gdy usłyszałem zapowiedź swojego pociągu, który finalnie wiózł ludzkość do Łodzi, poczułem się, jakbym wygrał zdrapkę z kolejnym losem na loterii. Okazało się bowiem, że w związku z remontami od Sieradza prowadzona jest autobusowa komunikacja zastępcza, o czym oczywiście nikt mnie nie informował wcześniej. Ale (to na plus) jeszcze przed odjazdem podeszła do mnie miła pani konduktor, z troską pytając, dokąd jadę. Gdy odpowiedziałem, że zaplanowałem sobie start właśnie w miejscu, gdzie kończy się kolejowy świat, widocznie jej ulżyło, bowiem podobno kierowca robi jakieś problemy. Co prawda ja byłem pewny, że w razie "w" i tak bym pojechał, nawet gdyby autobusiarz musiał trzymać rower w zębach, ale dzięki mojemu pomysłowi na wycieczkę nie trzeba się było denerwować, tylko zająć tył w ukochanym "kiblu" :)

Lekko przed południem stałem już na właściwej stacji.

Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to kostkowe DDR-ki. Wszędzie. Dosłownie wszędzie. Kilka ominąłem, ale w końcu na jednej się pojawiłem, żeby zapytać jakiegoś starszego pana, czy dobrze jadę w wybranym kierunku. Ten, pełen dumy ze swojego miasta, potwierdził, dodając jeszcze, iż przez cały czas jest tam taki dobry rowerowy... chodnik, taki jak tu. Mina mi zrzedła, ale była okazja do wygłoszenia pierwszego dwukołowego wykładu tego dnia. Widziałem zrozumienie na widok moich opon :)

Nie mając wyjścia, ruszyłem przed siebie, mając jeszcze nadzieję. Ale niestety. To była tytułowa droga krzyżowa.



Gdzieś w połowie zagadnąłem kolejną osobę, tym razem miłą panią, pytając, czy to coś się kiedyś skończy. Najpierw zapytała: a czemu pan pyta? Po chwili została moją drugą studentką w temacie polskich realiów tego dnia :) Niestety, nie miała dobrych wieści. Łącznie było tego szesnaście kilometrów. A to był dopiero początek koszmaru, gdyż w końcu dotarłem do miejsca, które sam sobie wybrałem ze względu na nazwę, czyli do Zduńskiej Woli :)


Miałem zamiar zamienić do zdjęcia palcami "ń" na "l", ale było za wysoko. Nie żałuję, bo bym się teraz tego wstydził. Co do walorów turystycznych - chciałem tu zobaczyć coś, co by można było uwiecznić, jednak nawet mój pogłębiony wywiad z kolejną (tu plus dla łódzkiego) uśmiechniętą osobą na rowerze skończył się na tym, że są kościoły, kościoły, do tego kościoły, a także coś na pamiątkę ojca Kolbego.

Nawet ratusz wygląda jak sztuka nowoczesna wykonana przez miłośnika PRL. Masakra.

Ale - co jasno widać po pierwszym dodanym zdjęciu - główne skrzypce na tym zadupiu (piszę to z pełną odpowiedzialnością) grały śmieszki antyrowerowe. Żeby się za bardzo nie traumatyzować wspomnieniami, jedynie jeszcze dwie fotki.


Tak jest tam WSZĘDZIE (wiem, bo się lekko pogubiłem dzięki genialnym oznaczeniom). Do tego kwitną zakazy jazdy rowerem po drogach, tak abstrakcyjne, że wniosek jest jeden: tam muszą szczerze nienawidzić rowerzystów. Gdybym miał tu mieszkać, pewnie z musu musiałbym oddać się jakiejś innej pasji, typu chlanie denaturatu na czas... A na tę chwilę, gdyby była prowadzona klasyfikacja na najgorszą gminę rowerową w Polsce, ta wygrywa w przedbiegach.

Gdy w końcu się wydostałem z tego gównianego miasta (jedyne, co mi się podobało, to szkielet parowozu na rogatkach)...

...miałem za sobą 23 kilometry rzezi, do tego z kokonem za tyłkiem. Miałem dość. Na szczęście drogowo zaczęło być lepiej, a mijany dalej Łask nawet wzbudził moją sympatię, bo nie natrafiłem na żadną śmieszkę - brawo :)

Niestety w międzyczasie wiatr zaczął robić to, czego się obawiałem - wiać albo z boku, albo w pysk. Cóż, wyjścia nie było, trzeba było jechać dalej, a kończąc ten wątek - pomógł mi dopiero na ostatnich kilku kilosach.

Jednak jakościowo miałem teraz przez sobą najlepszy odcinek. Cały czas prosta droga, prowadząca przez Aleksandrówek, Gucin, Kuźnicę, Chynów, Wadlew, Rusociny, Szydłów i jeszcze sporo mniejszych wiosek, z gładkim, choć wąskim asfaltem. Częściowo przez las, tam gdzie jeszcze był. A i z fajną akcją społeczną.

Tak w ogóle to przez kilkadziesiąt kilometrów co chwilę widziałem worki ze śmieciami. Chcę wierzyć, że to wynik sprzątania, a nie wręcz czegoś przeciwnego. Spotkałem też oryginalny słup ogłoszeniowy.

A także sporo ciekawych drewnianych domków.

W końcu doczłapałem się do Piotrkowa.


Miasto znam, więc bez problemu się przezeń przedarłem. Mam wrażenie, że trochę wyładniało ostatnimi czasy.


Jednak pewne rzeczy są tu niezmienne :/

A i szkoda takich budynków (dawna przędzalnia).

Przede mną jednak był jeszcze kurs tutejszym lokalnym przekleństwem, czyli kilkanaście kilosów wąską drogą bez pobocza, za to z korkami i tirami za plecami, oraz w końcu (na nic się nie przydał) powiewem w plecy.

Jakoś się jednak udało dotrzeć do celu.


Wpadła pierwsza (dopiero) w tym roku stówka, w założeniu mająca być lekka, a w praktyce - jak zawsze :) Jednak spotkanie z zawsze sympatyczną rodzinką warta była męczarni z wiatrem i ze Zduńską (i proszę nie przeinaczać) Wolą :)


Kategoria Po secie (100 km plus)


  • DST 52.30km
  • Czas 01:54
  • VAVG 27.53km/h
  • VMAX 50.20km/h
  • Temperatura 10.0°C
  • Podjazdy 126m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

Test osy

Czwartek, 21 marca 2019 · dodano: 21.03.2019 | Komentarze 8

Walec poprawiający pogodę działa, co prawda zbyt wolno, ale jednak. Dzisiaj wciąż wiało solidnie (i oczywiście tylko w pysk lub z boku), ale już nieporównywalnie do tego, co było choćby tydzień temu. I to jest dobra zmiana, a nie... dobra zmiana :)

Jechało się przyzwoicie, choć bez rewelacji, skąd więc tak słaba średnia (o korkach, które zakwitły nawet na wsiach, nie wspomnę)? O tym za chwilę.

Najpierw o trasie, żebym miał to już za sobą :) Zachodnie kółeczko z północnymi inklinacjami, czyli: Poznań - Plewiska - serwisówki - Zakrzewo - Sierosław - Więckowice - Fiałkowo - Dopiewo - Dopiewiec - Palędzie - Gołuski - Plewiska - Poznań. Tak jak na Relive. 

Powodem ślimaka była... osa. Czyli kupiony jakieś dwa lata temu lekki bagażnik, do którego dołożyłem również rowerową torbę. Pierwotnie miała ona służyć wypadowi wzdłuż morza, z którego niestety w moim przypadku finalnie nic nie wyszło (a szkoda, może morze kiedyś?), a ja nie za bardzo miałem ochotę testować zestawu na sucho. Aż do dziś, bo kiedyś trzeba :)

Namęczyłem się z mocowaniem, bo podkładki to wredne bestie, a i sztyca z T-rek(s)a zdejmowana była po raz pierwszy, ale finalnie mogłem ruszyć z wielką, tłustą du... sakwą :) Ciekaw byłem, czy znacząco wpłynie to na osiągi i faktycznie, ma jakiś wpływ, ale "tylko" wtedy, gdy wieje z boku lub następuje mijanka z tirem. Czyli prawie ciągle :) Generalnie jednak można się przyzwyczaić, tragedii nie ma. Pod warunkiem, że nie ma śmieszek po drodze.



Paskudnie to wygląda, no nie? :)

Na koniec sprzątanie (w końcu) po wichurach. Wcześniej pewnie nie było czasu, przecież tyle lasów jest do wycięcia...




  • DST 55.10km
  • Czas 01:56
  • VAVG 28.50km/h
  • VMAX 61.60km/h
  • Temperatura 7.0°C
  • Podjazdy 223m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

Gul gul

Środa, 20 marca 2019 · dodano: 20.03.2019 | Komentarze 11

Z samego rana przywitał mnie szron na dachach, ale wystarczyło jeszcze na chwilę przyłożyć głowę do poduszki, by obudzić się już w ciut lepszym świecie, czyli takim na plus(ie). Do tego wiatr na szczęście ma tendencję normalizującą: wciąż wieje mocno, lecz z dnia na dzień słabiej. Czyli: jest gnój, ale już mniej śmierdzący :)

Wiać miało z południowego zachodu, tam więc dziarsko ruszyłem. Trochę się zdziwiłem, że wieje w pysk, ale tak umiarkowanie, pełen optymizmu zapatrywałem się więc na drogę powrotną. Jak się okazało, znów to, co wydawało się wmordewindem, było powiewem w plecy, a prawdziwy prąd powietrza prosto w ryj miałem odczuć dopiero przy nawrotce. No życie...

Trasę zrobiłem nieskomplikowaną, w tę i z powrotem, w kształcie plemnika. Z Poznania dotarłem przez Luboń, Łęczycę, Puszczykowo, Mosinę i Krosinko do Dymaczewa Starego...

...gdzie na spontanie postanowiłem skierować koła na... Bolesławiec.

Nie, nie ten większy, dolnośląski, tylko na skromny, z sołtysem, kilkoma domkami na krzyż, a przede wszystkim z ogromnym obozem przerabiającym istoty żywe na zmieloną packę pod różnymi postaciami. Kiedyś tu już byłem podczas ataku paniki z ASF czy ptasią grypą (nie pamiętam, w każdym razie było to coś, co człowiek sam sobie zafundował), co chwilę syfiąc sobie rower matami dezynfekcyjnymi. Tym razem zgrabnie i bez problemu dotarłem pod samą bramę oraz sklep firmowy. 

A dokoła... Pełna samowystarczalność - wylęgarnia, napychalnia, ubojnia, przetwórnia, utylizatornia, normalnie żyć nie umierać. To znaczy umierać, w sumie. 

Przerażają mnie takie miejsca. Zbyt dosłownie uświadamiają, że ludzkość ma coś z głową :) A jeśli ktoś ma ochotę na filmik propagandowy firmy Wielkopolski Indyk, to proszę bardzo, jak pięknie.

Na koniec, jako gratis, dawno niewidziany dziadyga :) Niewyraźny, bo zdjęcie robiłem z półobrotu, kierując telefon za siebie.




  • DST 52.30km
  • Czas 01:54
  • VAVG 27.53km/h
  • VMAX 51.80km/h
  • Temperatura 4.0°C
  • Podjazdy 133m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

Kotek do D.

Wtorek, 19 marca 2019 · dodano: 19.03.2019 | Komentarze 13

Chyba powoli wiatr zaczyna się uspokajać. Bardzo powoli. Dzisiaj więc nie było już huraganu, a zaledwie skromniejsza wersja wichury :) Zawsze to jakiś krok ku lepszemu.

Po powyższym zdaniu śmiało mnie można uznać za optymistę mającego coś z głową :)

Duje wciąż z zachodu, gdzie drzew mam jak na lekarstwo, za to pół w bród, co jak wiadomo nie poprawia komfortu walki z podmuchami oraz chęci do jazdy. Staram się więc jak najbardziej kombinować z trasą, żeby po pierwsze mniej się nudzić, a po drugie się... mniej nudzić. No i w ten sposób dziś z kreowanej na żywca trasy (Poznań - Luboń - Wiry - Komorniki - Głuchowo - Gołuski - Palędzie - Dopiewiec - Dopiewo - Podłoziny, tam nawrotka - Dopiewo - Dopiewiec - Palędzie - Gołuski - Plewiska - Poznań) wyszedł taki oto styrany życiem, kaleki kotek bez nóżek.

Gdzieś tam pod koniec ogonka znajduje się Dopiewo, które dzięki takim obrazkom...


...oraz kolejnym okazjom do oglądania w pełnej krasie schronu przeciwatomowego, wrrrróóóćććć, kościoła...

...wciąż dumnie nazywam Dupiewem. W sumie sympatię wzbudzają tam jedynie... zebry, choć też już lekko niewyraźne.

Za to muszę pochwalić Luboń. Znalazłem bowiem niedawno otwarty skrót do miejscowości Wiry, wzdłuż ulic: Żabikowskiej, Poznańskiej i Polnej, gdzie jest cudownie mało Lubonia :) Mamy za to fajny asfalt, niewielki ruch, a przede wszystkim śmieszkę, taką polską, klasyczną, z falami Dunaju i innymi atrakcjami, za to oznakowaną jako chodnik z dopuszczonym ruchem rowerowym. Czyli opcja fakultatywna. I to szanuję, Niech się Dupiewo uczy od Lubonia. 

Nie sądziłem, że kiedykolwiek napiszę takie słowa :)




  • DST 52.70km
  • Czas 02:01
  • VAVG 26.13km/h
  • VMAX 60.60km/h
  • Temperatura 5.0°C
  • Podjazdy 162m
  • Sprzęt T-rek(s)
  • Aktywność Jazda na rowerze

Hurrra!(gan) :/

Poniedziałek, 18 marca 2019 · dodano: 18.03.2019 | Komentarze 14

Miałem już nie pisać o wietrze, a w sumie o huraganie, który od tygodnia masakruje tak mnie, jak i wielu rowerzystów, prócz może tych, którzy przemieszczają się po Polsce z zachodu na wschód (ci mają raj). Ale jak tego nie robić, skoro jedyne, o czym się myśli podczas jazdy, to walka o przetrwanie?

Miałem nie pisać o wietrze, a w sumie o huraganie, który gdy na chwilę powieje w plecy, to bez problemu - tak jak dziś na Głogowskiej - pozwala rozpędzić się do ponad 60 km/h. To jest nawet całkiem fajne, tylko że jest łyżką miodu wśród flaszki dziegciu, bo przez 90% czasu albo bije w twarz, albo z boku.

Miałem nie pisać o wietrze, a w sumie huraganie, który tak mi miażdży średnią, że wstyd o niej nawet wzmiankować.

Więc już nic więcej dziś nie napiszę, o! :)




Aha, trasa: Poznań - Luboń - Wiry - Komorniki - Szreniawa - Chomęcice - Konarzewo - Trzcielin - Lisówki - Trzcielin - Dopiewo - Dopiewiec - Palędzie - Gołuski - Plewiska - Poznań.

No i Relive.