Barbarzyńsko

Powoli kończy się już wiosna i nadchodzi zima – na środę oraz czwartek synoptycy zapowiadają deszcz ze… śniegiem. Bosko.
Póki co dzisiaj nastąpił okres przejściowy – rano, gdy wyruszałem, niebo było zachmurzone i istniało ryzyko opadów, jednak podjąłem męską, żeńską, a może i nijaką decyzję o zabraniu szosy. Nie żałowałem, bo gdzieś w połowie nawet się wypogodziło, o dziwo.

Trasa dzisiejsza… hm. Napisać, że na własne życzenie zafundowałem sobie jakiegoś wizualnego potworka plus korki, to mało napisać. Zachciało mi się przetestować nowy wariant zachodni i mam za swoje. Nie dość, że na odcinku między Poznaniem, Luboniem, Plewiskami a Komornikami więcej stałem niż jechałem, to jeszcze co moja zmiana kierunku, to gnój wiaterek mi leciał naprzeciw. Finalnie wynik więc nie powala, a na mapie wyszła jakaś przeżarta w kilku fragmentach gąsienica. W szczegółach składa się ona ze wspomnianej rzeźni Poznań – Komorniki, następnie z wkładki: Gołuski, Głuchowo, Palędzie, Dopiewiec, Konarzewo, Trzcielin, Dopiewo, znów Dopiewiec, Palędzie, Gołuski oraz Plewiska do domu.

W Konarzewie chciałem zrobić zdjęcie tamtejszego pałacyku, po w końcu chyba dokończonej renowacji dachu, ale jak się okazało wstępu na jego teren już ogólnodostępnego nie ma. Od tych Napoleonów odwiedzających te mury w 1806 się widocznie w czterech literach przewraca :)

A kawałek dalej, za Trzcielinem, ponownie opadły mi witki na kierę i tak już zostały.

Wiem, jestem nudny w tym temacie, ale wciąż nie potrafię się uodpornić na tę masakrę, która odbywa się od jakiegoś czasu. I ok, stare drzewa trzeba wycinać, ale czy ktoś jest mi w stanie racjonalnie wytłumaczyć konieczność dokonania tego?

Spoko, zamieńmy wszystko w pustynię, niech na tych polach jeszcze bardziej hula wiatr, tłumaczmy barbarzyństwo kornikami i innymi bajkami. Wszystko, żeby nie powiedzieć wprost, o co chodzi: kasa, kasa, kasa...