Między koleinami

Przez ten gorąc za oknem średnio się wysypiam, a co za tym idzie ciężko mi się zwlec rano wcześnie przed pracą na rower. Podobny motyw mam zimą, z tym że z powodów zgoła przeciwnych. Cóż, bycie Polakiem zobowiązuje do marudzenia przy każdej pogodzie :)

Łatwo nie było, ale się zmotywowałem i ruszyłem jeszcze przed największą parówą, czyli po ósmej. Wiatr oczywiście północno-wschodni, co wiązało się z moim "ulubionym" kierunkiem, czyli kawałkiem między AWF-em a Maltą. Ostatnio słynnym negatywnie, bo na jednym ze skrzyżowań w tej okolicy zginął pod kołami samochodu młody rowerzysta. Mam pewien problem z tą sprawą, bo według pierwszych, jeszcze niepełnych relacji jechał ulicą, mimo że obok była ścieżka. Co poniekąd jest mi bliskie. Ale przez to automatycznie stał się na wszelakich forach winnym, bo przecież po to są DDR-y, żeby poruszać się tylko po nich, jezdnia zarazerwowana jest tylko dla pełnoprawnych władców asfaltu. Trzeba przyznać, że akurat tam, gdzie jechał ścieżka jest w miarę ok, więc nie do końca rozumiem zamiaru. W sprawę zaangażowały się już poznańskie organizacje rowerowe, ja z ciekawością będę śledził co tak naprawdę tam się stało.

Opisywanego kawałka nie miałem dziś zamiaru pokonywać dwukrotnie, nie mam na to nerwów, więc po dojechaniu pod silny wiatr do Kostrzyna skręciłem na Siekierki i do Poznania dotarłem przez Starołękę. W miarę przyjemna, sprawdzona trasa. Nie wiem czy przez upały czy z innego powodu odcinek między Poznaniem a Swarzędzem wydawał mi się dziś jeszcze bardziej pofałdowany niż zwykle. W pewnym momencie stanąłem na światłach w takiej koleinie, że doznałem fizycznego szoku gdy moja prawa noga, przyzwyczajona w takich momentach do nagłego obniżenia pozostała na tej samej wysokości, na poziomie lewej. Polskie drogi, temat rzeka... :)