O Panu Misjonarzu

Wczoraj, po raz pierwszy w tym miesiącu, zatrzymał mnie w domu deszcz, a w sumie solidna ulewa. I tak dzionek miałem pracujący, więc nie czekało mnie tęskne wyglądanie za okno z nadzieją, że przejdzie, tylko pochomikowałem sobie godzinkę przez pracą (33 km, średnia 32,4 km/h – jak zwykle informuję o tym jedynie w celach statystycznych).

W sumie dzień przerwy to nie tragedia, a dziś miałem jeszcze większy smaczek na jazdę. Tym bardziej, że nie padało, był fajny chłodek, tylko – zagadka co? - no oczywiście wiaterek irytował :) Wykonałem jedną z zachodnich wariacji, czyli trasę z Dębca przez Plewiska, Skórzewo, Wysogotowo, Sierosław, Więckowice, Dopiewo, Palędzie i znów Plewiska do domu. Bez przygód, a nawet bez widocznych na mojej drodze debili w czterokołowych puszkach.

A propos debili :) Mam zaległą historyjkę z ostatniej soboty, kiedy to wracałem sobie wieczorkiem z roboty, kręcąc radośnie na miejskim rowerku. Pod koniec trasy, gdy wspinałem się na dość stromą ulicę Świętego Szczepana na Dębcu, dogoniłem kolesia w pełnym „pro” rynsztunku na mtb. I tu zaczęło się robić ciekawie, bo w momencie, gdy zamierzałem go wyprzedzić, a on to zauważył to nagle… zaczął zajeżdżać mi drogę! Ja w lewo, on w lewo, próbuję z prawej, on z prawej… niemal jak na finiszu TdF :)

- Koleś, o co ci chodzi? - ja do niego, gdy wyszedłem po sekundzie z wstępnego szoku.

- Czy masz światła??? Czy masz światła??? - usłyszałem wyszczekane kompulsywne pytania.

- Jak widzisz nie mam, bo jak może zauważyłeś jadę rowerem miejskim, gdzie to, że dynamo mi nie działa okazało się już po ruszeniu i po wypożyczeniu (oczywiście nie wypowiedziałem tego jednym haustem, bo miałem przerwy na manewrowanie kierownicą. I tu przypis – przy rowerze stojącym na stacji nie da się zweryfikować czy lampki działają, a do tego ostatnio sam taką usterkę zgłosiłem przez aplikację mobilną).

- Stwarzasz zagrożenie!!!! Stwarzasz zagrożenie!!!! (Szczegół, że 99% dotychczasowej drogi pokonałem DDR-kami, a w tym momencie na pustej osiedlowej uliczce byliśmy sami).

- Jedyne zagrożenie jakie tu widzę to ty… - powiedziałem i w końcu udało mi się zmylić czujność naszego asa i go wyprzedziłem, a mając już za sobą postanowiłem jeszcze wywnioskować o co w ogóle kaman. Ożywiona dyskusja nie przyniosła szerszych wniosków, a błądzący gdzieś w nieokreślonej w przestrzeni wzrok mojego interlokutora wskazywał na pewne braki w zasobach wewnątrzmózgowych. Dowiedziałem się przez te kilkadziesiąt sekund, że zapewne zginę, że pewnie jestem niedzielnym rowerzystą, że nie znam przepisów. Hehe :) Gdy już nie miałem siły i pogratulowałem mu lepszego samopoczucia z powodu wylania swoich frustracji na kimś innym, usłyszałem coś o konieczności zgłaszania takich rzeczy na policję. Moim ostatnim zdaniem było:

- To zgłaszaj. Przy okazji nie zapomnij się upomnieć o mandat dla siebie za jazdę po asfalcie, a nie drodze pieszo-rowerowej przy Szczepana, skoroś taki przepisowy.

Riposty nie usłyszałem (tego czy w ogóle była i czy zrozumiał moją propozycję nie wiem), więc spokojnie pomachałem na odchodne Panu Misjonarzowi, życząc szerokiej drogi i zwróciłem pojazd na dębieckiej stacji PRM.

Koleś nieźle podniósł mi ciśnienie na koniec męczącego dnia. Oczywiście, abstrahując od formy konwersacji, zgadzam się, że każdy pojazd jadący po zmroku powinien być oświetlony i przy swoich sprzętach włączam czasem led-y nawet w dzień. Na miejskich jednak jest to loteria, zwrot w miejscu wypożyczenia nie jest intuicyjny i prosty, dlatego zawsze gdy zdarza mi się z nich korzystać i nie świecę niczym choinka to karnie kręcę po DDR-kach, chyba że jak w tym przypadku jakaś boczna ulica jest całkowicie pusta. 

Ale coś mi się wydaje, że Misjonarz chyba coś innego chciał odreagować. Być wyprzedzonym przez "amatora" na miejskim czołgu, do tego jadąc pod górę, samemu kręcąc wypasionym mtb, w stroju i kasku... No słabo. Ja bym się wkurzył :)