Cześć i chwała...

Był dziś ze mną jeden niemy bohater.

Skromny zarówno posturą, jak i nieskomplikowany jeśli chodzi o wewnętrzną głębię.

Dzielnie chronił moje tyły.

Zapewniał bezpieczeństwo.

Nie marudził i bez szemrania spełnił swoje zadanie.

Cześć i chwała mojemu szosowemu tylnemu błotnikowi! :)

Przed pracą ruszyłem bowiem na swój pięćdziesięciokilometrowy objazd trasą "kondomikową" z Poznania przez Stęszew, Dymaczewo, Mosinę, Puszczykowo i Luboń, spodziewając się chmurek i może jakichś tam pojedynczych kropelek. Tymczasem – jak na załączonym obrazku.

To, że wiało silnie od momentu wyjazdu nie jest warte nawet ostatnimi dniami wspominania. Ale to, że zaczęło lekko padać na dziesiątym kilometrze, a po kolejnych dziesięciu nastąpiło oberwanie chmury już jest. No ale przecież przez deszcz bym się nie wycofał. Kto jak kto, ale nie ja.

No dobra, wycofałbym się, ale w połowie drogi i tak nie miało to sensu :)

Dopłynąłem do domu chlupiąc butami, wolniutko, ale za to cztery litery mając w miarę suche. Tym samym dziękuję mojemu błotnikowi, który zresztą był prezentem od znajomego. Jest to - w przeciwieństwie do hołubionych jakoś teraz na dniach przez prawicę Żołnierzy Wyklętych - bohaterski twór o zapędach całkowicie pacyfistycznych. Nie morduje, nawet nie gwałci - zupełna antyteza wyżej wymienionych. Taki oto mój Błotnik Przypięty :)

Znalazłem dziś zakaz wjazdu w/na/pod (?) drzewa. Nie do końca rozumiem jego ideę. ale w tym kraju coraz mniej rozumiem :)