Glut mżalny

Żeby nie było niedomówień – mżalny, nie mszalny :) Zgodnie z planem minimalnym założonym wczoraj jedyne co udało mi się dziś wykręcić to właśnie kolejny około trzydziestokilometrowy glut, początkowo w umiarkowanych warunkach, a od połowy drogi w mżawce przechodzącej w deszcz. No cóż, na szczęście nie dożyliśmy jeszcze czasów, w których święta są zgodne z linią rządzącej partii, czyli polskie, czyste i białe, więc miną one pod znakiem opadów.

Trasa: Dębiec – Luboń – Wiry – Komorniki – Szreniawa – Rosnowo – Komorniki – Plewiska – Poznań. W którym, w tym samym miejscu co poprzedniej niedzieli, na odcinku Głogowskiej wzdłuż Szachtów usłyszałem klakson. Może nawet od tego samego osobnika, prawdopodobnie myślącego, że jak jakaś droga prowadzi nad autostradą, mimo że nie ma z nią nic wspólnego, jest jakimś jej przedłużeniem... Nie ma to jak nastrojowa atmosfera. Ale przynajmniej gardło mogłem rozgrzać :)

Po powrocie szybko na krótko do pracy, dziś na szczęście tylko na kilka godzin. A tu przedwigilijny sort Polaków (wymieszanych z naszymi wschodnimi sąsiadami) – od samego oddechu znacznego (dosłownie) procenta z nich mam obawy czy w razie kontroli nie będę pod wpływem :) Do tego klasyczne „wiepancomamtakiproblem”-y w ilościach hurtowych. Na szczęście przede mną dwa dni bez ludzkości „zewnętrznej”... potrzebuję tego.

Wesołych świąt życzę! Niech wierzący przeżyją je tak, jak powinni i pamiętają, że bycie miłym dla siebie powinno być codziennością. Ateiści niech się skupią nad tym, że bycie dobrym, a nie gnojem dla drugiego jest podstawą bycia człowiekiem przyzwoitym (też na co dzień). Kicz tych kilku dni minie, pozostanie codzienne życie, tylko że bez etykietki sztucznej miłości dla bliźniego. Pamiętajmy o tym i nie niszczmy innych.

Mało optymistycznie? Ups, to przecież tylko święta :)

A tymczasem, jak co roku... niezawodny w trudnych tematach Hasiok.