Głód bicyklowy w końcu zaspokojony

W ostatnim, sobotnim wpisie wykrakałem zmianę pogody. Za co serdecznie przepraszam. Kosztowało mnie to trzy dni bez roweru, co nie oznacza braku "ciekawych" zajęć. Praca to jedno, dwa to remont łazienki, który spowodował, że z pylicą i innymi chorobami przenoszonymi drogą gruzowo-pyłową jestem zdecydowanie za pan brat, a wnoszenie na drugie piętro setek kilogramów płytek i różnorakich worków z klejem weszło mi w krew (i płuca) :)

Dziś jednak w końcu unormowała się pogoda i udało się wystartować. "Unormowała się" oznacza, że nie padało, bo np. o wietrze tego powiedzieć się już nie da. Jeszcze rano, gdy wyjeżdżałem (o ósmej) było w miarę ok, ale w połowie drogi duło już koszmarnie, mocno i zimno z północy. A jako że z północy to znów czekała mnie teleportacja przez cały Poznań. No i tak: korek zaczął się na Dębcu, a skończył na dwunastym kilometrze w Koziegłowach, tak samo podczas drogi powrotnej, na Gdyńskiej przed pyskiem zamknęli mi szlaban, na światłach innego koloru niż czerwony nie uświadczyłem - po prostu brakowało mi tego typu atrakcji przez te trzy dni :)

Chwilę wolności przeżyłem tylko na odcinku od Koziegłów do Murowanej Gośliny, gdzie myknąłem w miarę szybko, choć nie udało się nadrobić braków prędkości z miasta. Jakoś znów "przypadkiem" mi się nie zauważyło dwóch ścieżek przed i za Owińskami, za to z ciekawości zerkałem na boki co mnie omija. Zanotowałem paniusię z 3 pekińczykami rozciągniętymi na całej szerokości ciągu pieszo-rowerowego z obowiązkowej kostki oraz świecące kawałki szkła. Aha, skoro jestem przy kostce to w Czerwonaku budują coś z tego szlachetnego materiału wzdłuż drogi. Tylko czekam aż powstanie niebieski znaczek "ścieżki" rowerowej, obok której wykwitnie kolejny biało-czerwony zakaz jazdy asfaltem...