Smętnie i paździochowo

Prawie dziś zaspałem. Pobudka lekko przed ósmą, na dwunastą trzeba być w pracy i jeszcze zrobić swoje na rowerze. Żaden problem :)

To znaczy jeden był - niepewna pogoda. Miało padać, więc wybrałem do jazdy Czarnucha. Generalnie nie żałowałem, bo co prawda opad był raczej symboliczny, ale dupa by zmokła. A tak błogosławieństwo ludzkości zwane błotnikiem zrobiło swoje.

Trasa północno-zachodnia: Poznań - Plewiska - Skórzewo - Wysogotowo - Batorowo - Lusowo - Lusówko - Sierosław - Zakrzewo - Dąbrowa - Wysogotowo - Skórzewo - Plewiska - Poznań.

Generalnie fajnie się jechało, o czym świadczy nienajgorsza jak na ciężki rower średnia. A że było szaro, ponuro i brzydko? No życie.




Nawet jeden jedyny myszołów smętnie się dołował w tej aurze.

I to mimo towarzystwa. To się nazywa koegzystencja międzygatunkowa pod wysokim napięciem :)

Będąc w Lusowie odwiedziłem grób Ryszarda Kotysa, czyli "pana Paździocha", sądząc, że będzie już jakiś bardziej okazały, jednak wciąż jest bardzo prosty. Może i dobrze?


Do pracy rowerem nie jechałem - zbyt duże ryzyko powrotu wpław.