Nepomucko

Dziwnie się ten grudzień zaczął. Pogodą niby fajną: nie wiało mocno, a przede wszystkim wciąż na szczęście śniegu brak (i oby dalej nie było), a jednocześnie średnią: cały czas w powietrzu unosiła się niby to mgła, niby to smog, a wspomniany wiatr ani przez chwilę nie chciał pomagać, również wtedy, gdy flagi pokazywały, iż niby właśnie to robi. Nawet z górki nie miałem się jak rozkręcić, bo hamowało. Oj, znam ten motyw, kompletnie nie do wytłumaczenia i wiem, że walka z nim nie ma najmniejszego sensu, więc wynik jest jaki jest. Cieniutki.

Mimo wszystko nie ma co narzekać, bo mogło być gorzej. Grunt, że udało się miesiąc rozpocząć na rowerze, a co będzie w kolejnych dniach się okaże, bo jak zwykle pogodynki nie mogą dojść same ze sobą do porozumienia w temacie tego, co wieszczą.

Trasa to najklasyczniejsze "kondominium": Poznań - Luboń - Wiry - Łęczyca - Puszczykowo - Mosina - Krosinko - Dymaczewo - Łódź - Witobel - Stęszew - Dębienko - Trzebaw - Rosnówko - Szreniawa - Komorniki - Poznań.


W Łodzi zatrzymałem się na chwilę przy Nepomucenie. Staruszek jest "lekko" zapomniany przez tutejszą parafię, a szkoda, bo nawet dość zgrabnie go wykonano.



W Luboniu rzucił mi się w oczy wóz "miłośnika" przyrody, wiozącego - zapewne gdzieś do paśnika - marchew. W sumie byłoby to całkiem miłe, gdybym nie wiedział, iż gdzieś w tle motywacji jest podtekst: zabić. Ale w przyszłości.

Na Opolskiej zniczy coraz więcej...

...a na polskich drogach wciąż bez zmian.