Ta genialna niedziela!

Niedziela, 6 listopada 2016 · dodano: 06.11.2016 | Komentarze 19

Błogosławieństwo pogodowe trwa. Drugi dzień bez koszmarnie silnego wiatru i temperatur bliższych zera niż dyszki - aż nie potrafiłem dziś wyruszając uwierzyć, że tak można. "Tak", czyli poruszać się po prostu przed siebie i nie musieć utrzymywać pod sobą uciekającego wraz z podmuchami roweru. Jakie to, cholera, fajne :)

Wyjechałem dość późno, mimo że plany miałem na popołudnie wyjątkowo precyzyjne - załatwienie nowego telewizora dla Teściowej. A że ma się znajomości w kilku miejscach (jeden z plusów zmiany roboty co kilka lat) i solidny rabacik naprawdę sam z siebie pojawił się na horyzoncie to byłem niezbędny do tej operacji. Musiałem więc lekko spiąć cztery litery w troki i nadrobić lukę w czasoprzestrzeni.

Zacząłem kręcić na zachód, klasycznie spod domu ubierając azymut na Plewiska, potem przez serwisówkę przy S11 i Dąbrówkę docierając do Palędzia. Gdzie - jak zwykle - zatrzymał mnie zamknięty przejazd kolejowy. Jak rasowy łowca sekund ustawiłem się na czole samochodowego peletonu i pozdrowiłem kolarza po drugiej stronie szlabanu, w kolorze blue. Po chwili pojawił się też drugi, świecący z daleka czerwienią. Zdziwiło mnie tylko jedno - czemu nagle widząc mnie usadowił się na moim torze jazdy? Zrobiłem analizę swoich ostatnich grzechów i wyszło mi, że to żadna ustawka i nikt nie chce mnie sklepać, więc gdy rogatki się otworzyły ruszyłem dziarsko. Wtedy zagadka się wyjaśniła - owym "czerwonym" był sam Jurek, sprytnie się kamuflujący w niewidzianym jeszcze u niego kolorze :)

Chwilę, niestety bardzo krótką, pogadaliśmy, a byłaby okazja do wspólnej przejażdżki, ale Jurek miał swój precyzyjny plan na dziś, obwarowany rodzinnie, a ja swój, też poniekąd z tym elementem. Rozjechaliśmy się więc każdy w swoją stronę. Szkoda, ale coś mi się wydaje, iż okazja jeszcze się nadarzy. I to nie raz :)

W Dopiewie zatrzymała mnie jakaś blokada, kierująca ruch przez osiedlowe uliczki. Trochę minęło zanim się w nich odnalazłem, ale w końcu pojawiłem się na głównej drodze, zablokowanej przez wóz strażacki, policję i straż jakąś-tam. Wyglądało to wszystko całkiem poważnie, więc zapytałem strażaków co tu się stało. "Procesja" - otrzymałem odpowiedź. "Aaaa..." - wymsknęło mi się, z czego te trzy kropki zadumy nad laickością naszego kraju były chyba najdłuższymi w historii :)

W Trzcielinie zaczęło mi nawet lekko (lekko!) wiać w plecy, dziury w asfalcie były więc łatwiejsze do pokonania. Przez Konarzewo, Chomęcice i Rosnowo dotarłem do Komornik, gdzie czekał mnie korek spowodowany przez istoty "post-mszalne", ale zgrabnie udało mi się ominąć ten żywioł. Wróciłem przez Plewiska do domu, ciesząc się z małego ruchu, a co za tym idzie również znów w miarę przyzwoitej średniej, pewnie ostatniej w tym roku.

Telewizor udało się kupić i zamontować. Jedynym niezadowolonym z zakupu okazał się kot, który najpierw wlazł do kartonu, potem zaczął się interesować folią, a na końcu owijkami do kabli, starając się je skonsumować. Finalnie zrzygał się na obrus. Spoko, będzie żył. Kot. O obrusie nic nie wiem :)