Pożel

Niestety, mimo nadmuchanych oczekiwań wczorajszy mecz nie skończył się wynikiem "dwa do żela", jednak mina bezradnej Krysi R. snującej się po boisku wprawił mnie w prawdziwy zachwyt. No nie lubię żelusia, co mam zrobić? :)

Łatwo się dziś po dogrywce nie wstawało, ale dałem radę wyruszyć w okolicy 8:40, bo w samo południe trzeba było pojawić się w pracy. Niestety znów zaczyna być gorąco, ale jeszcze do wytrzymania, więc tragedii nie było. Wiatr zrobił się - oczywiście w teorii, bo gdy już nawróciłem zmienił jak zwykle kierunek - południowo-zachodni, co pozwoliło mi na wykręcenie "kondomika", tym razem od strony Komornik, Stęszewa, Dymaczewa, Mosiny, Puszczykowa i Lubonia. W Stęszewie zachciało mi się zmienić skrzyżowanie, w którym do tej pory wjeżdżałem do miasteczka, bo to dotychczasowe prowadzi falującym i dziurawym asfaltem. Jak zwykle wyszło na to, że starych drzew nie powinno się przesadzać, bo system świateł prowadzących do ulicy Wojska Polskiego (miałem czas poczytać wszystko, nawet ogłoszenia na słupach, więc nazwa ulicy została ogarnięta) najwidoczniej, podobnie jak polski rząd, uważa rowerzystów za element zbędny i niepożądany, bo zanim udało mi się z niego uwolnić przesłuchałem całe informacje w radio, czyli pięć minut. 

Natomiast w Luboniu musiałem utemperować swój optymizm - jednak nie zamierzają zrównać z ziemią tamtejszej "ścieżki" przy Armii Poznań :( To, co mi tak fajnie ostatnio wyglądało okazało się jedynie jakimiś robotami detalicznymi, już zakończonymi. Za to przy szkole dostałem spory doping i pozdrowienia od grupki "podstawkowiczów" czekających na przystanku. Mimo mojej wrodzonej niechęci do istot w wieku poniżej lat osiemnastu nawet się uśmiechnąłem. Człowiek się starzeje, cholera :)

I krótkie podsumowanie czerwca - 1465 kilometrów, na crossie i szosie, ze średnią 29,6 km/h. Bywało lepiej, ale miesiąc był ciężki do ogarnięcia.