Wiatr - rozstrzelać!

Wczoraj nie miałem wytłumaczenia dla swojej słabej formy, dziś już bym się przed jakimś sądem kapturowym wybronił, jako winnego wskazując wiatr. Gdzie tam wiatr - wiatrzysko! Rano drzewa pukały nam niemal do okien, a po wyjściu z klatki schodowej lekko zdmuchnęło mnie na podążającego do niej sąsiada - to, że on sam miał problemy z równowagą sądząc po oddechu w jego przypadku niekoniecznie wynikało z warunków pogodowych, ale cóż, mieszkanie na Dębcu ma swój koloryt :)

Zrobiłem pętelkę "kondomikową" od strony Komornik, Rosnowa, Stęszewa, Mosiny i Lubonia. Do Stęszewa tak mnie podmuchy masakrowały, że ledwo-ledwo wyciągnąłem średnią o astronomicznej wartości 26 km/h. Potem co prawda dość sporo nadrobiłem, ale i tak poniżej krytyki. Wiatr proszę w moim imieniu postawić przed plutonem egzekucyjnym, rozstrzelać, a prochy rozsypać na... no właśnie, na czym w takiej sytuacji? Zagadnienie filozoficzne :)

W Puszczykowie - żeby nie zapomnieć co to górki (tu: "górki") - zaliczyłem jeszcze podjazd ulicą Jarosławską, wyprzedzając na niej jakiegoś młodego adepta kolarstwa w pełnym rynsztunku. Sprawdziłem (nie żebym miał co do tego wątpliwości) - da się podczas tego manewru pozdrowić tę drugą osobę prostym "witam" i nawet otrzymać odpowiedź zwrotną. To na wypadek, gdyby przeróżni anonimowi i bojący podpisać się swoimi prawdziwymi danymi goście tego bloga chcieli się czego dowiedzieć o życiu :)